Gökyüzüne yazılan her satır, aslında yaralı bir yüreğin fısıldadığıdır. Parmak uçlarında gezinen harfler, ne gözlerin gördüğü ne de ellerin tutabildiği bir acıyı taşır. Sessizliğin ağırlığına inat, kâğıda…
Gökyüzüne yazılan her satır, aslında yaralı bir yüreğin fısıldadığıdır. Parmak uçlarında gezinen harfler, ne gözlerin gördüğü ne de ellerin tutabildiği bir acıyı taşır. Sessizliğin ağırlığına inat, kâğıda dökülen her kelime, kırık bir nefesin izini sürer. Sunturlu kederlerin gölgesinde, hayata tutunmaya çalışan bir kalbin çığlığıdır bu dizeler. Ne tam anlamıyla karanlık, ne de aydınlık; sadece arada kalan, kaybolan ve yeniden doğan bir duygunun peşinde, göğe doğru uzanan bir elin yazdıkları.
