Konya, zamanın yavaş akışına inat, değişen yüzünü her daim eski ruhuyla örtmeyi başarmış bir şehir. Önce gökyüzünden süzülen, sonra mahalle aralarına, avlulara, evlerin içine sızan modern rüzgârlar…
Konya, zamanın yavaş akışına inat, değişen yüzünü her daim eski ruhuyla örtmeyi başarmış bir şehir. Önce gökyüzünden süzülen, sonra mahalle aralarına, avlulara, evlerin içine sızan modern rüzgârlar, insanlarını dönüştürdü kuşkusuz. Kimisi toprağına tutundu, kimisi yeni yollar aradı. Göçler, gelişler, dönüşümler... Maddi dünyada pek az şey eskisi gibi kalsa da, şehrin özü hâlâ o kadim duruşunu koruyor. Türkmen’in sade sabrı, göçmenin dinamizmi, Selçuklu’nun vakur mirası bir arada soluk alıp veriyor sanki. Mevlana’nın dergâhından yayılan ışık, ovaya hâlâ huzur serpiyor; caddeleri, sokakları, adeta durgun bir nehir gibi akıp gidiyor. Konya, değişenle değişmeyenin gizemli dansını sürdürüyor.
