Kültürlerin derinliklerinde saklı kalan mitolojik öyküler, insanın varoluş serüvenine dair sorulara yanıt arayışının ilk izlerini taşır. Zamanla ritüellerle beslenen, farklı toplumların ruhuna bürünerek…
Kültürlerin derinliklerinde saklı kalan mitolojik öyküler, insanın varoluş serüvenine dair sorulara yanıt arayışının ilk izlerini taşır. Zamanla ritüellerle beslenen, farklı toplumların ruhuna bürünerek evrilen bu anlatılar, sanatın diliyle yeni bir can bulur. Şairler, insanlığın ortak hafızasındaki imgeleri eserlerine ustaca yedirirken, onları kendi kültürel dokularına göre yeniden dokur. Osmanlı şiir geleneği de bu zengin mirastan beslenir; Doğu’nun mistik havasıyla yoğrulan dizeler, hem görünen hem de görünmeyen dünyanın izlerini taşır. Dr. Zeliha Açar’ın çalışması, klasik Türk şiirindeki bu gizemli yolculuğu mercek altına alıyor. Zahirî ve bâtınî mitosların şiirdeki izdüşümlerini irdeleyerek, şairlerin nasıl bir köprü kurduğunu gözler önüne seriyor: Bir yanda kadim anlatıların evrensel dili, diğer yanda yerel renklerle bezenmiş özgün ifadeler. Sayfalar arasında dolaşırken, kelimelerin ardındaki derin.
