Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte kaldırımlar, adeta köz köz yanan ateşlerin sıcaklığıyla canlanır. Şehir, ansızın bir Türkmen obasının izlerini taşır gibi olur; sokaklarda dolaşan rüzgâr, uzak dağların…
Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte kaldırımlar, adeta köz köz yanan ateşlerin sıcaklığıyla canlanır. Şehir, ansızın bir Türkmen obasının izlerini taşır gibi olur; sokaklarda dolaşan rüzgâr, uzak dağların yankısını getirir. İçinde birdenbire uyanan o tanıdık sıcaklık, çobanların çilesi, hasret yüklü vadilerin özlemiyle dolar. Bir an için fark edilir ki, bu gürültülü şehirden çok daha derin, çok daha gerçek bir güzellik vardır o dağlarda. Yahya Akengin’in dizeleri, zamanın ötesinden süzülerek gelen bu duyguları, kırk yıllık bir şiir yolculuğunun izleriyle buluşturuyor. Her satır, sessiz bir çağrı gibi; geçmişin izlerini bugüne taşıyan, insanın içindeki o gizli vadilere uzanan bir köprü.
