Güneş her sabah aynı hikâyeyi yazarken, gökyüzündeki yıldızlar geceleri görünmez bir krallık kuruyor. Saçlarımın akıyla, alnımdaki çizgilerin derinliğiyle fark ettim: İnsan, arzularını yalnızca çocukluğunda…
Güneş her sabah aynı hikâyeyi yazarken, gökyüzündeki yıldızlar geceleri görünmez bir krallık kuruyor. Saçlarımın akıyla, alnımdaki çizgilerin derinliğiyle fark ettim: İnsan, arzularını yalnızca çocukluğunda gerçekten bilirmiş. Dişlerim döküldü, umutlarım soldu; istediklerim hep o masum yıllarda kaldı. Şimdi dilim buz tutmuş, soluğum kesilmiş gibi. Yenilgiyi kabullenmek kolay değil, ama kaçmak da mümkün değil kendinden. Suskunluğumun ardından yeniden doğmaya inanmıyorsam, en azından adımın ölümümle birlikte okunmasını isterim – tıpkı doğduğum gün söylendiği gibi.