Gözlerinin derinliğinde kaybolan bir yolcu gibi, her adımında hasretin izini sürüyor şiirler. Sessizce dökülen sözcükler, yüreğin kıyısında açan çiçekler misali, acıyı ve sevinci aynı naiflikle taşıyor…
Gözlerinin derinliğinde kaybolan bir yolcu gibi, her adımında hasretin izini sürüyor şiirler. Sessizce dökülen sözcükler, yüreğin kıyısında açan çiçekler misali, acıyı ve sevinci aynı naiflikle taşıyor. Bakışların, umutların gizli bahçesine açılan kapılar gibi aralanırken, geçmişin sokaklarında gezinen bir çocuk saflığı var dizelerde. Gülüşün, günleri altın bir ışığa boyarken, mektupların kuruyan yaprakları arasında hâlâ o eski zamanların kokusu kalmış. Kelebek kanatlarında savrulan sevinçler, bir bayram yeri gibi coşkuyla dolup taşan anılar... Peki ya o günler, nerede kayboldu? Hâlâ duruyor mu gül kurusu sayfalar, bekliyor mu okşanmayı?
