Gökyüzü artık eskisi gibi değil; boş, donuk ve umut vaat etmeyen bir mavilikle karşı karşıyayız. Yerde, kanatlarını sonsuzluğa açamadan düşen kuşların cansız bedenleri yatıyor. Onlar ki bir zamanlar gökyüzüne…
Gökyüzü artık eskisi gibi değil; boş, donuk ve umut vaat etmeyen bir mavilikle karşı karşıyayız. Yerde, kanatlarını sonsuzluğa açamadan düşen kuşların cansız bedenleri yatıyor. Onlar ki bir zamanlar gökyüzüne hayaller çizerdi, şimdi sessizce toplanıyor yerden. Her birinin tüylerinde, kaybolmuş umutların izleri var. Bu dizeler, yitip gidenin ardından duyulan hüzünlü bir ağıt gibi; gökyüzüne bakmaya cesaret edememenin, hayata tutunmaya çalışmanın ve kaybın ağırlığını taşımanın öyküsünü fısıldıyor. Kırılgan anların, sessiz çığlıkların ve unutulmaya yüz tutmuş umutların peşinde, insanın içine işleyen bir yolculuk.
