Gönül, bir ressamın fırçasından süzülen renklerle uçar; kimi zaman Degas’nın bale dansçılarının zarif hareketlerine kapılır, kimi zaman Monet’nin ışıl ışıl bahçelerinde soluklanır. Bataklıklar bile umutsuzluğa…
Gönül, bir ressamın fırçasından süzülen renklerle uçar; kimi zaman Degas’nın bale dansçılarının zarif hareketlerine kapılır, kimi zaman Monet’nin ışıl ışıl bahçelerinde soluklanır. Bataklıklar bile umutsuzluğa teslim olmaz; nilüferler, karanlığın ortasında açar, güzelliğin direnişini fısıldar. Ülke batmış olsa da, yürekler hâlâ aydınlıkta yeşerir. Sanat, günahların değil, cennetin kapılarını aralar; insana, varoluşun kırılgan ama bir o kadar da mucizevi dokusunu hatırlatır. İstanbul Modern’in 2011’deki sergisinde olduğu gibi, bu dizeler de sessiz çığlıkların, iç hesaplaşmaların ve umut kırıntılarının izini sürüyor. Muhsine Arda’nın kelimeleri, yalnızlığın gölgesinde bile ışıldayan anları yakalıyor; okuru, kendi içindeki sessiz mırıldanmalarla baş başa bırakıyor.
