Gecenin bir yarısı ansızın uyanıyorum; rüyamda kendimi bir koyun olarak buluyorum. Uzakta, kalabalık bir sürü var, ama ben onlardan ayrı duruyorum. İri yarı bir çoban, beni o sürüye katılmaya zorluyor. İnatla…
Gecenin bir yarısı ansızın uyanıyorum; rüyamda kendimi bir koyun olarak buluyorum. Uzakta, kalabalık bir sürü var, ama ben onlardan ayrı duruyorum. İri yarı bir çoban, beni o sürüye katılmaya zorluyor. İnatla karşı koyuyorum, çünkü farkındayım: Toplum, önceden dokunmuş desenleri olan kocaman bir kilim gibi. Ben ise o desenlerden birine dönüşmeyi reddediyorum. Uyanır uyanmaz dilimde takılıp kalan "kilim" kelimesi ile rüyamdaki koyun arasında bir bağ kurmaya çalışıyorum. Belki de bu, aidiyet arayışımın ve bireyselliğimle yüzleşmem gerektiğinin bir işareti. Kendi yolumu çizmek, sürünün peşinden gitmemek... Peki ama bu yalnızlık mı, yoksa özgürlük mü?
