Kâmil Yeşil’in hikâyelerinde hafifçe absürde giden bir ironi var. Bu da onun hikâyesi için vazıh bir yapı, bir üslup oluşturuyor. Onun işi tam nahif ressamların ip cambazlığını andırıyor. Bütün gücünü…
Kâmil Yeşil’in hikâyelerinde hafifçe absürde giden bir ironi var. Bu da onun hikâyesi için vazıh bir yapı, bir üslup oluşturuyor. Onun işi tam nahif ressamların ip cambazlığını andırıyor. Bütün gücünü saflığından, açıklığından, iyi niyetinden, aşkından, temiz kalbinden almaktır bu. Çocuksu bir tutum, ama on ikiden vurunca insanı yaralayan bir tutum. Mustafa Kutlu Kâmil Yeşil’in hikâyelerinde hafifçe absürde giden bir ironi var. Bu da onun hikâyesi için vazıh bir yapı, bir üslup oluşturuyor. Onun işi tam nahif ressamların ip cambazlığını andırıyor. Bütün gücünü saflığından, açıklığından, iyi niyetinden, aşkından, temiz kalbinden almaktır bu. Çocuksu bir tutum, ama on ikiden vurunca insanı yaralayan bir tutum. Mustafa Kutlu
