Beyaz sayfalar, sessizliğin en gür sesine dönüştüğünde, yüreğin fısıltıları mürekkebe karışır. Karanlığın koyuluğuna inat, bir kalem durmaksızın akar; özlemler, sitemler, içe dönük çığlıklar satırlara dökülür…
Beyaz sayfalar, sessizliğin en gür sesine dönüştüğünde, yüreğin fısıltıları mürekkebe karışır. Karanlığın koyuluğuna inat, bir kalem durmaksızın akar; özlemler, sitemler, içe dönük çığlıklar satırlara dökülür. Karakız’ın Güncesi, geceyle baş başa kalan bir ruhun, kendi yalnızlığına yazdığı mektuplardan oluşuyor. Her satır, derin bir nefes alıp veriş gibi; kimi zaman hüzünlü, kimi zaman isyankâr, ama her daim samimi. Kara kalem, duyguların izini sürerken, sayfalar da birer tanık oluveriyor. Sessizliğin içinde kaybolan sesler, burada yeniden hayat buluyor.