Uğur Işık’ın şiirleri, hüznü bir bebek gibi kucaklayıp gülüşle uyuturken, dilin sınırlarını zorluyor. Gamzeler, sözlüklerdeki tanımını aşıp birer imgeye dönüşüyor; kelimeler ise anlamını taşımaktan çok…
Uğur Işık’ın şiirleri, hüznü bir bebek gibi kucaklayıp gülüşle uyuturken, dilin sınırlarını zorluyor. Gamzeler, sözlüklerdeki tanımını aşıp birer imgeye dönüşüyor; kelimeler ise anlamını taşımaktan çok, hissettirmeyi seçiyor. Yanağında beliren her çizgi, yeni bir günün habercisi gibi. Türkçenin katı kurallarına sığmayan duygular, sayfalar arasında dolaşıp okurun içine sızıyor. Yetmiş sayfalık bu yolculukta, acı bile bir an için hafifliyor; çünkü Işık, hüznü karadelik misali yutmak yerine, onu ışığa dönüştürmenin peşinde.
