Günler sensiz geçerken takvim yapraklarına dokunmadım bile. Ayın hangi gününde olduğumu, yokluğunun kaçıncı haftasına girdiğimi saymadım. Odamın perdelerini açamadım; ışık bile içeri sızamadı. Boşluğun…
Günler sensiz geçerken takvim yapraklarına dokunmadım bile. Ayın hangi gününde olduğumu, yokluğunun kaçıncı haftasına girdiğimi saymadım. Odamın perdelerini açamadım; ışık bile içeri sızamadı. Boşluğun karşısında diz çöktüm, güneş bile artık dayanılmaz geldi. Sensizliğin ağırlığı, zamanın durduğu o anlarda hissedilen yalnızlık... Kelimeler, bu sessiz çığlığın izlerini taşırken, yürekteki kırgınlığı dillendiriyor. Her dize, ayrılığın acısını yeniden yaşatıyor; ama bu kez, şiirin sihirli dokunuşuyla.