Hâlbuki yaşamış olduğum duygu ve düşüncelerimi çevremdeki insanlara bahsetmiş olsaydım, vazgeçmeme umut olabilirlerdi, şu an böyle bir acı hissetmezdim en azından. Hayallerim ne kadar ertelense de artık…
Hâlbuki yaşamış olduğum duygu ve düşüncelerimi çevremdeki insanlara bahsetmiş olsaydım, vazgeçmeme umut olabilirlerdi, şu an böyle bir acı hissetmezdim en azından. Hayallerim ne kadar ertelense de artık olabileceğinin umuduyla avunmak yeterli değildi benim için ve maalesef Oğuz için. En son, kız kardeşime çöplükte bulduğum bisikleti armağan ettiğim günün akşamı, hayalime olan umudum yeniden alevlendiğinde, ev halkı tamamen akşam yemeğimizi yemek üzere sofranın başındayken yüzümü kaplayan mutsuzluğumu ifade eden mimiklerimle bakışlarımı anneme çeviriyor ve üzgün sesimle, “Anne, bisiklet.” diyorum.