Çocukluğunun sessiz çığlıkları hâlâ kulaklarında, anne. O günlerin acısını kimseye anlatamamanın ağırlığı omuzlarında, geçmişin gölgesi her adımında seni kovalıyor. Küçük kızın yüreğindeki yaralar, büyüdükçe…
Çocukluğunun sessiz çığlıkları hâlâ kulaklarında, anne. O günlerin acısını kimseye anlatamamanın ağırlığı omuzlarında, geçmişin gölgesi her adımında seni kovalıyor. Küçük kızın yüreğindeki yaralar, büyüdükçe daha derin hissediliyor; sanki zaman, acıyı unutturmak yerine büyütüyor. O sevilmeye muhtaç çocuğa kavuşup, "Artık güvendesin," diyebilmek için geçmişe dönmek ister miydin? Yarası kabuk bağlamayan o küçük kalbe, büyüdüğünü, başardıklarını, artık üzülmemesi gerektiğini fısıldamak... Ama nasıl unutulur ki anne, o acıyı yaşatanlar unutulmadan? Sen, o küçük kızın tek tesellisiydin; yalansız, içten sevginle ona sarılan tek kişi. Şimdi ona söz ver anne: yaşayamadığı o masum günleri, kendi çocuğuna yaşatacaksın. Belki de en büyük arzu, bir anlığına olsun, o kaybolan çocukluğa dönüp, eksik kalan sevgiyi tamamlamak...