İnsanın varoluş serüveni, aslında bir kusurlarla dolu yolculuk. Her adımda karşılaştığımız engeller, bedensel ya da zihinsel sınırlar, bizi daha ileriye taşımak için birer itici güç olmadı mı? Taş devrinden…
İnsanın varoluş serüveni, aslında bir kusurlarla dolu yolculuk. Her adımda karşılaştığımız engeller, bedensel ya da zihinsel sınırlar, bizi daha ileriye taşımak için birer itici güç olmadı mı? Taş devrinden bugüne, ortalama ömrümüzü ikiye katladık; doğanın gazabına karşı kalkanlar geliştirdik, okyanusları aşan gemiler inşa ettik, hastalıkları yenmek için ilaçlar ürettik. Ama asıl devrim, hücrelerimizin derinliklerinde saklı sırları çözmeye başladığımızda geldi. Genlerimizin dilini öğrendikçe, kendi kaderimiz üzerinde söz sahibi olabileceğimizi fark ettik. Klonlama, gen düzenleme, yaşam süresini uzatma... Tüm bu keşifler, insanın mükemmellik arayışının bir yansıması mı, yoksa doğanın dengesini bozma riskini göze aldığımız bir oyun mu? Belki de asıl soru, kusursuzluğun peşinde koşarken insan olmanın anlamını unutup unutmadığımız.