Gece yarısı sessizliğinde, içimdeki ağırlığı bir an olsun hafifletmek için sokaklara çıkıyorum. Karanlık, yalnızlığımın en sadık yoldaşı gibi yanı başımda yürürken, hayallerimin gölgesi ardımda uzanıyor. Her…
Gece yarısı sessizliğinde, içimdeki ağırlığı bir an olsun hafifletmek için sokaklara çıkıyorum. Karanlık, yalnızlığımın en sadık yoldaşı gibi yanı başımda yürürken, hayallerimin gölgesi ardımda uzanıyor. Her adım, biriken korkuları silkeleyip atmaya çalışan bir çabanın izlerini taşıyor. Uykunun kollarına bırakamadığım endişeler, ay ışığında dans eden toz zerrecikleri gibi havada asılı kalıyor. Bu yolculuk, ne bir kaçış ne de bir sığınak; sadece kalbin sessiz çığlıklarını duyabilmek için açılan bir kapı. Her gece yeniden başlayan bu yürüyüş, içimdeki boşluğu doldurmasa da, en azından varlığını hatırlatıyor.
