Gazîn, sesiyle bir efsaneye dönüştü. Sözleriyle dağları aşan, ağıtlarıyla yürekleri titreten bir kadın. Halayların ortasında durup sazını çalarken, kırmızı fistanıyla, altın kemeriyle bir masal kahramanı…
Gazîn, sesiyle bir efsaneye dönüştü. Sözleriyle dağları aşan, ağıtlarıyla yürekleri titreten bir kadın. Halayların ortasında durup sazını çalarken, kırmızı fistanıyla, altın kemeriyle bir masal kahramanı gibiydi. Kimi onun türkülerine gülerek eşlik etti, kimi hüzünlendi, kimi korkuyla büzüldü, kimi ise coşkuyla ayaklandı. Gazîn, Ayşe Şan’ın, Meryem Han’ın, Şakiro’nun izinden yürüyen, Kürt sözlü edebiyatının kadim dengbêj geleneğine can veren bir isim oldu. Bu roman, Gazîn’in anısına adanmış bir saygı duruşu. Dengbêjliğin derinliklerine dalan, bir kadının sesiyle tarih yazan bu hikâye, sözün gücünü bir kez daha hatırlatıyor. Sazın tellerinden dökülen her nota, geçmişin izlerini bugüne taşıyor. Gazîn, sadece bir isim değil; bir destan, bir miras, unutulmaz bir ses.
