İzmir gibiyim ben de. Dehlizlerimde bin bir hal ve eşkâl, Viran köşelerimde efkâr ve eskârın kokusu Sokaklarımda ağlayış ve gülüşlerin birbirine değdiği aynalar. Bir de esefler, kesik nefesler ve kısık sesler…
İzmir gibiyim ben de. Dehlizlerimde bin bir hal ve eşkâl, Viran köşelerimde efkâr ve eskârın kokusu Sokaklarımda ağlayış ve gülüşlerin birbirine değdiği aynalar. Bir de esefler, kesik nefesler ve kısık sesler; Ölümler var gündüzümde ve gecemde. Bedenim ayakta nefes alır. Duygularım ölüler. Kadavra gibi suskun ve külden İzmir gibiyim ben de. Kordon boyu gibi uzayıp gider emellerim. Hiç bitmez sanırım ama, biter vakit sermayelerim Sanki kör bir kum saati uçlarında. Bir tarafım deniz bir tarafım dehliz. Kaldım böyle arada. Deniz desem uçsuz umman… Şehir desem… Ya da demesem, burada öyle beklesem. İzmir gibiyim ben de Kadifekale’nin burçlarından bakıyorum ömrüme Ayaklarım altında ömrüm. Ve ayaklarım altında milyonlarca ömür. Bir benim değil hem, bütün emsalin. Hangisine sorsan diyecek ki; İzmir benim. Gel gör ki her birimiz bir karınca. Ya da bu şehir defterinde küçük bir nokta. Çabuk ölecek ve silinip gidecek.
