Sokaklar bomboş, yalnızlık bir gölge gibi uzanıyor kaldırımlara. Kimse yok, ne bir ses ne bir nefes; sadece anlamsız bir suskunluk. Bu yolların kime ait olduğunu soruyorsun, cevap yok. Kuru dallar, yeşil…
Sokaklar bomboş, yalnızlık bir gölge gibi uzanıyor kaldırımlara. Kimse yok, ne bir ses ne bir nefes; sadece anlamsız bir suskunluk. Bu yolların kime ait olduğunu soruyorsun, cevap yok. Kuru dallar, yeşil yapraklar arasında sıkışıp kalmış bir ağaç, sanki kendi yalnızlığıyla konuşuyor. Yağmur damlaları düşüyor, ama ıslatmıyor; sadece kuru toprağa dokunup kayboluyor. Duygular donuk, hissizlik bir kabuk gibi sarıyor her yanı. Güvercin avcısının acımasızlığı kadar acı verici bir gerçeklik var ortada. Her şey silik, her şey belirsiz; iz bırakmadan kaybolup giden bir hayatın hikâyesi bu.
