Mehmet Akif Ersoy, bir imparatorluğun dağılışını yüreğinde taşırken, her bir kaybı kendi bedeninden eksilmiş gibi hissetti. Osmanlı topraklarının her köşesi onun için bir vatan parçasıydı; Hicaz’ın çöllerinden…
Mehmet Akif Ersoy, bir imparatorluğun dağılışını yüreğinde taşırken, her bir kaybı kendi bedeninden eksilmiş gibi hissetti. Osmanlı topraklarının her köşesi onun için bir vatan parçasıydı; Hicaz’ın çöllerinden Balkanlar’ın dağlarına, Mısır’ın sıcak rüzgârlarından Filistin’in kutsal topraklarına kadar uzanan bir sevda. Haberler ulaştığında, sevincini başkalarından çok daha derinden yaşar, hüznünü ise gözyaşlarıyla taçlandırırdı. Necip Fazıl’ın dediği gibi, şiirlerini mürekkeple değil, damarlarındaki kanla yazdı; kelimelerinde samimiyetin ateşi yanıyordu. İstiklal Marşı da bu ateşten doğdu. Akif, sadece bir şair değil, insanlığın nabzını tutan bir gönül eriydi. Sevincini paylaşır, kederini yüklenir, heyecanını başkalarına taşırdı. İmparatorluğun çöküşünü gördüğü kadar, yeni bir devletin doğuşuna da tanıklık etti; Kastamonu’da, Burdur’da, Ankara’da verdiği coşkulu nutuklarla yürekleri titretti. Milletin.
