Deniz kenarında, beklemenin ağırlığını taşıyan bir yürek gibiydim. Tuzlu rüzgâr dudaklarımı kurutmuş, umutla dolu ellerim yorgun düşmüştü. Her an dönersin umuduyla, o bildik öfkeyle savrulduğun anlara denk…
Deniz kenarında, beklemenin ağırlığını taşıyan bir yürek gibiydim. Tuzlu rüzgâr dudaklarımı kurutmuş, umutla dolu ellerim yorgun düşmüştü. Her an dönersin umuduyla, o bildik öfkeyle savrulduğun anlara denk gelmeyi umuyordum. Kayalara çarpan dalgalar gibi, sensizliğin acısı içimde kabarıp duruyordu. Güneş gözlerini aydınlattığında, bakışlarımı ondan alamazdım bir türlü. Martılar çığlık çığlığa, "Boşuna bekliyorsun, geri dönmeyecek," diye haykırıyordu sanki. Peşimden sürüklenirken, keskin bir rüzgâr seni alıp götürmüştü çoktan. Nasıl da sıkı sıkı tutmaya çalışmıştım, uçurtmanın ipini kavrayan bir çocuk gibi... Ama ellerim kanadı, tutunamadım. Şimdi anlıyorum: Rüzgâr, zorla götürdüğü değil, gitmek isteyeni alıp götürüyormuş.