Dostoyevski’nin gözünde İstanbul, yalnızca bir kent değil, tarihin kader çizgisinde duran kutsal bir düğümdü. 1877-78 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında kaleme aldığı yazılarda, şehri Ortodoksluğun yeniden doğuşunun…
Dostoyevski’nin gözünde İstanbul, yalnızca bir kent değil, tarihin kader çizgisinde duran kutsal bir düğümdü. 1877-78 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında kaleme aldığı yazılarda, şehri Ortodoksluğun yeniden doğuşunun ve Rusya’nın ilahi görevinin tamamlanacağı yer olarak gördü. "Konstantinopolis bizim olacak" sözü, sadece toprak hırsını değil, ruhani bir misyonun peşinde koşan bir zihniyeti yansıtıyordu. Bu kitap, yazarın "Bir Yazarın Günlüğü"nden derlenen metinlerle, onun Doğu’ya, dine ve insanlığa dair derin bakışını sunuyor. "Yahudi Meselesi", "Avrupa’da Hristiyanlık ve Bizim Mesihimiz" gibi yazılarında, ideolojik bir vizyonun yanı sıra, insanlık kardeşliğine duyulan umudun da izlerini sürüyor. İstanbul, burada bir fetih hedefinden öte, anlam arayışının merkezi haline geliyor. Tarihin ve inancın kesiştiği bu noktada, Dostoyevski’nin düşünceleri, hem bir imparatorluk düşünü hem de insan ruhunun karmaşasını.