Gelecekten umut kesmek istemiyorum, ama içimdeki sesler beni başka bir yöne çekiyor. Senin yokluğun, bir anda kopup giden her şey gibi, hayatın geçiciliğini hatırlatıyor. Güvenebileceğim tek bir şey kalmadı…
Gelecekten umut kesmek istemiyorum, ama içimdeki sesler beni başka bir yöne çekiyor. Senin yokluğun, bir anda kopup giden her şey gibi, hayatın geçiciliğini hatırlatıyor. Güvenebileceğim tek bir şey kalmadı sanki; ne sevinçler kalıcı, ne de acılar. Bir an var olup sonra kaybolan her şey, tıpkı senin gibi, beni paramparça ediyor. Hayatın ağırlığı altında eziliyorum; açlık, korku, yalnızlık ve umutsuzluk, her şeyin üstüne çöküyor. Güzel olan ne varsa, bir rüzgârda savrulup gidiyor. Şimdi kendimi, fırtınaya tutulmuş bir yaprak gibi hissediyorum – savrulan, yorgun, çaresiz. İçimde biriken gözyaşlarını nasıl tutacağımı bilmiyorum. Bu boşlukla nasıl baş edeceğim, hiç bilmiyorum.
