Gözlerini kısarak baktığında, tünel uzaktan hayal meçhul bir yarım ay gibi beliriyordu. Yaklaştıkça bu basit çizgi, içinde barındırdığı gizemle birlikte büyüyor, adeta bir kapıya dönüşüyordu. O kapıdan geçmek…
Gözlerini kısarak baktığında, tünel uzaktan hayal meçhul bir yarım ay gibi beliriyordu. Yaklaştıkça bu basit çizgi, içinde barındırdığı gizemle birlikte büyüyor, adeta bir kapıya dönüşüyordu. O kapıdan geçmek, kurtuluşun ta kendisiydi belki de – ya da sonsuz bir çıkmazın başlangıcı. Bir adım atmak yetebilirdi; kolaylıkla zorun, sıradanlıkla mucizenin iç içe geçtiği o eşikte. Keşke her şeyi değiştirecek bir güce sahip olsaydı. Belki o zaman imkânsız, bir anda mümkün oluverirdi. Ama şimdi, sadece o yarım dairenin önünde duruyor ve içinden geçmenin ne anlama geleceğini kestiremiyordu.