Acı önce kemiklerimi kırar, derimi yüzüp kanımı bulandırır. Ancak o zaman, dilimin ucunda bir anlam belirir; kuruyan ırmaklarımın yatağında, sızlayan yerlerime dokunur. Çıplak elleriyle omzuma dokunup beni…
Acı önce kemiklerimi kırar, derimi yüzüp kanımı bulandırır. Ancak o zaman, dilimin ucunda bir anlam belirir; kuruyan ırmaklarımın yatağında, sızlayan yerlerime dokunur. Çıplak elleriyle omzuma dokunup beni onurlandırır, saçlarımı –uzun, dağınık, kıvırcık– bir orman gibi göğsüne serer. Karanlığı ağzıyla parçalar, doğamın içine sızar; ateşten yapraklarımı iklimine armağan ederim. Dönersen eğer, unutma İsa: ben, senin hiç tanımadığın yüzündüm. Hüzün, saçlarımda asılı kalır.