Günler geçiyor, ama zaman sanki durmuş gibi. Odanın dört duvarı arasında, düşünceler birikir, dağılır, sonra yeniden toplanır. Parmaklar telefona uzanır, ama kalem tutmaz olur. Gözler duvardaki resimlere…
Günler geçiyor, ama zaman sanki durmuş gibi. Odanın dört duvarı arasında, düşünceler birikir, dağılır, sonra yeniden toplanır. Parmaklar telefona uzanır, ama kalem tutmaz olur. Gözler duvardaki resimlere takılır, fakat anlam veremez; sadece gölgelerde kaybolur gider. Beklemek, hem acı hem tatlı bir hal alır. Bir yanda umutlar yeşerir, öte yanda yürek daralır. Ne zaman kaybolduğunu bile fark etmeden, hayattan uzaklaşır insan. Özlem unutulur, uykuya sığınılır. Sanki özgürlüğe koşarcasına, ama aslında hiçbir yere varılmaz. Kayıp, yalnızlık ve sessizlik arasında bir yerlerde, kendi içine gömülür her şey.
