Yaşamın ipine tutunmak, avuçları kanatan bir çabaya dönüşüyor kimi zaman. Eller kayganlaşıyor, acı veren bir sancı sarmalıyor bedeni; ne var ki bırakmak da yok. Hayat, "Tutun!" diye fısıldıyor insana, sıkıca…
Yaşamın ipine tutunmak, avuçları kanatan bir çabaya dönüşüyor kimi zaman. Eller kayganlaşıyor, acı veren bir sancı sarmalıyor bedeni; ne var ki bırakmak da yok. Hayat, "Tutun!" diye fısıldıyor insana, sıkıca sarıl diyor ipine, ama ellerin nasıl yarılacağını, nasıl kanayacağını söylemiyor. Bir yanılgının içinde debelenip duruyor insan; acısını doğuramadan, sancısını dindiremeden. Tutunduğu her şey, bir o kadar kaygan, bir o kadar acımasız. Bu kısa ama yoğun metin, insanın varoluşundaki o çaresiz tutunma halini, hayatla arasındaki kırılgan bağı satırlara döküyor.
