İnsan hakkında hep birbirine benzer öyküler anlatılıyor: "İnsan > kötüdür, insan şiddet düşkünüdür, insan ekolojik seri katildir, insan > bencildir..." Öyle ki, sanki Afrika savanalarında hiç iki ayağımızın >…
İnsan hakkında hep birbirine benzer öyküler anlatılıyor: "İnsan > kötüdür, insan şiddet düşkünüdür, insan ekolojik seri katildir, insan > bencildir..." Öyle ki, sanki Afrika savanalarında hiç iki ayağımızın > üzerine doğrulmuş olmasak; alet yapmamış, bilinçlenmemiş, birbirimizle > konuşmaya başlamamış, ateşler yakıp başında oturmamış, tohumu > evcilleştirmemiş, uygarlıklar kurmamış, kısacası insanlaşmamış olsak, > en iyisi olacaktı. > > İnsanların en kötüleri, insanlara kendilerinden ve geri kalan > herkesten nefret etmeyi öğretiyor. > > Nevzat Evrim Önal bu kitapta, bu öykülere karşı bir öykü yazıyor. > Yuvel Noah Harari ya da Richard Dawkins gibi bir yandan insanın > kötücül olduğunu iddia eden, diğer yandan ise günümüz toplumunun (her > nasılsa) "mümkün olanların en iyisi" olduğunu iddia eden ideologların > karşısına; daha iyi bir toplum ve kendi varoluşuyla daha barışık bir > bireyi inşa edebileceğimiz iddiasıyla çıkıyor. Bunun için, insanın > uzun tarih yolculuğu boyunca toplum ve bireyin birlikte gelişimini > takip ediyor ve bugün bulunduğumuz, pek de övülmeye değer olmayan > noktaya nasıl geldiğimizi, bir çıkış arayarak inceliyor
