Geceler, sessizliğin ağırlığıyla dolup taşarken, yüreklerimiz de bir o kadar yalnızlaşır. Gün ışığı, bedenlerimizi aydınlatsa da içimizdeki boşluk, karanlıkta daha da belirginleşir. Aynalar unutulmuş, bakışlar…
Geceler, sessizliğin ağırlığıyla dolup taşarken, yüreklerimiz de bir o kadar yalnızlaşır. Gün ışığı, bedenlerimizi aydınlatsa da içimizdeki boşluk, karanlıkta daha da belirginleşir. Aynalar unutulmuş, bakışlar aleladeleşmiş; artık kimse kendini görmek istemez. Oysa tek bir odada, hal diliyle konuşan yalnızlık, bizi kendimize çağırır. Gündüzün telaşında kaybettiğimiz benliğimiz, geceyle birlikte sınırsız aynalarda yankılanır. Kendine dön, orada seni bekleyen bir yüz var – belki de en gerçek olanı.
