Şeker sayısını azaltmak ya da tekini ikiye bölmek, aslında hep aynı şeyi anlatır: yetmezliği, eksikliği. Sevda da böyle biter işte; bir kaşık tıkırtısının bardağı yarılamasıyla. Şimdi kollarının arasında…
Şeker sayısını azaltmak ya da tekini ikiye bölmek, aslında hep aynı şeyi anlatır: yetmezliği, eksikliği. Sevda da böyle biter işte; bir kaşık tıkırtısının bardağı yarılamasıyla. Şimdi kollarının arasında incecik bir yalnızlık, dudaklarında mayhoş bir tat, damaklarında burukluğun tortusu. Soğumuş çay gibi içine çöken bir ayrılık, avuçlarında eriyip giden bir son. Evrim Çoban’ın sayfaları, sessizce akan bir hüznü anlatıyor; ne çok söz, ne de gereksiz abartı. Sadece o ince belli yalnızlığın, tenine değen ağırlığı.