Gölgelerin arasında kaybolan bir yüz, sigaranın közünde titreşen ışıkla belirsizleşir. Karanlık, onu yutmak üzereyken bile varlığını sürdüren bir yarım kalmışlık... Unutulmuş anılar, içe gömülen duygular, hiç…
Gölgelerin arasında kaybolan bir yüz, sigaranın közünde titreşen ışıkla belirsizleşir. Karanlık, onu yutmak üzereyken bile varlığını sürdüren bir yarım kalmışlık... Unutulmuş anılar, içe gömülen duygular, hiç tamamlanamayan bir siluet gibi durur. Gece, bu yarım varlığı kendi gölgesinde saklar; ne tam olarak görünür, ne de büsbütün kaybolur. Yalnızca közün anlık parıltısı, o kırık aynadaki yansıyı hatırlatır gibi olur. Mehmet Semih Ürkmez’in *İmsi*si, karanlığın kıyısında asılı kalan bir ruhun, eksikliğin ve sessizliğin şiirsel diliyle buluşuyor.