İslam tarihinin erken dönemlerinde, özellikle Dört Halife devrinde yaşanan siyasi ve toplumsal gelişmeler, sonraki yüzyıllarda İslam düşüncesinin iki büyük kolu olan Ehl-i Sünnet ve Şia arasında derin…
İslam tarihinin erken dönemlerinde, özellikle Dört Halife devrinde yaşanan siyasi ve toplumsal gelişmeler, sonraki yüzyıllarda İslam düşüncesinin iki büyük kolu olan Ehl-i Sünnet ve Şia arasında derin tartışmalara zemin hazırladı. Bu ayrışmanın temelinde, imamet meselesi ve yönetim anlayışı yatıyordu. Her iki ekol de kendi argümanlarını desteklemek için o dönemin uygulamalarına ve hadislere başvurdu. Doç. Dr. Abdullah Ünalan, bu çalışmasında, hicri dördüncü asırda yaşamış âlim Ebû Nu’aym el-İsfehânî’nin *Kitâbu'l-İmâme ve'r-Raddu ala'r-Rafıda* adlı eserini merkeze alarak, imamet teorisinin hadislerle ilişkisini derinlemesine inceliyor. Kitap, Ehl-i Sünnet ve Şia’nın imamet konusundaki yaklaşımlarını karşılaştırmalı olarak ele alırken, her iki tarafın dayandığı kaynakları ve yorum farklılıklarını ortaya koyuyor. Tarihsel bağlamdan kopmadan, akademik bir titizlikle kaleme alınan eser, İslam siyaset.
