Ata Tuncer’in *İlk Cinayeti Şiir İşledi* adlı kitabı, unutmanın ve hatırlamanın ince çizgisinde gezinen bir duygu yolculuğuna davet ediyor okuru. Sayfalar arasında dolaşırken, sessizliğin gürültüsüne, anıların…
Ata Tuncer’in *İlk Cinayeti Şiir İşledi* adlı kitabı, unutmanın ve hatırlamanın ince çizgisinde gezinen bir duygu yolculuğuna davet ediyor okuru. Sayfalar arasında dolaşırken, sessizliğin gürültüsüne, anıların ağırlığına ve zamanın acımasız akışına tanık oluyorsunuz. Şair, geçmişin yükünü sırtlanmak yerine, onu bir kuşun kanatlarına bırakmayı seçiyor; ağaç yapraklarına emanet edilen bir veda gibi. Artık incire sözcükler kazımayacak, yazın bunaltıcı sıcağında kaybolmayacak. Bir dokunuşun peşinde geçirilen boş mevsimlere de yer yok bu dizelerde. Her satır, bir nefes alıp verme kadar doğal, bir kopuş kadar keskin. Kırılganlıkla direnç arasında salınan bu şiirler, sessiz bir isyanın izlerini sürüyor. Seksen sayfada, unutmanın değil, unutulmanın acısını taşıyor.
