Behiye, yokuş aşağı inerken birdenbire elini Handan’ın omzuna bırakıveriyor. Oysa Handan ondan biraz daha uzun boylu, ama bu hareketi öyle doğal geliyor ki kendine bile şaşıyor. Göz ucuyla fark ediyor…
Behiye, yokuş aşağı inerken birdenbire elini Handan’ın omzuna bırakıveriyor. Oysa Handan ondan biraz daha uzun boylu, ama bu hareketi öyle doğal geliyor ki kendine bile şaşıyor. Göz ucuyla fark ediyor: Handan’ın ensesinden yükselen o tanıdık koku, içine işliyor. Sanki dünyadaki tek gerçek bu. Behiye, derin bir nefes alıyor ve içi acıyor. Artık onsuz yapamayacağını, bu kokuyu bir daha asla unutamayacağını biliyor. İçgüdüleriyle hissediyor: aralarındaki bağ, geri dönüşü olmayan bir yola girdi. Handan ve Behiye oldular. Sonsuza dek. Peki, bu sonsuzluk ne kadar sürer? Kim bilir...
