Osmanlı son dönem mutasavvıfları klasik dönemde yazılan Sülemî’nin (ö. 412/1021) Tabakâtü’s-sûfiyye’si, Ferîdüddin Attâr’ın (ö. 618/1221) Tezkiretü’l-Evliyâ’sı ve Molla Câmî’nin (ö. 898/1492) Nefehâtü’l-üns’ü…
Osmanlı son dönem mutasavvıfları klasik dönemde yazılan Sülemî’nin (ö. 412/1021) Tabakâtü’s-sûfiyye’si, Ferîdüddin Attâr’ın (ö. 618/1221) Tezkiretü’l-Evliyâ’sı ve Molla Câmî’nin (ö. 898/1492) Nefehâtü’l-üns’ü gibi “Sûfî biyografileri” yazma geleneğini başarıyla devam ettirmişlerdir. Hocazâde Ahmed Hilmî (ö. 1914), Bursalı Mehmed Tâhir (1861-1925) ve Hüseyin Vassâf (1872-1929) gibi son dönem sûfî biyografi yazarları buna örnektir. Bu gelenek içerisinde yer alan Hocazâde Ahmed Hilmî’nin Mir’ât-ı Bâyezîd-i Bistâmî ve Ebu’l-Hasen el-Harakânî adlı eseri, tarihin iki büyük sûfîsi Bâyezîd-i Bistâmî ve Ebu’l-Hasen el-Harakânî hazretlerinin biyografilerini ve bazı kerametlerini nakletmektedir. Hocazâde’nin ayrıca Harakânî’nin Bâyezîd-i Bistâmî’ye ulaşan bir silsilesini zikretmesi, Nakşibendiyye silsilesindeki kopukluk iddialarının reddedilmesi bakımından önemli bir husustur. Biz, bu değerli risaleyi tıpkıbasım ve günümüz Türkçesi olarak okurların istifadesine sunmuş bulunmaktayız.
