Stephane Mallarmé’nin gece yarısı zihnine düşen bir hayaletin peşini bırakmadığı, varoluşun kıyılarında gezinen bu metin, tamamlanmamış bir çığlık gibi kalmış ellerinde. Varlıkla yokluk, delilikle ölüm…
Stephane Mallarmé’nin gece yarısı zihnine düşen bir hayaletin peşini bırakmadığı, varoluşun kıyılarında gezinen bu metin, tamamlanmamış bir çığlık gibi kalmış ellerinde. Varlıkla yokluk, delilikle ölüm arasında savrulurken, attığı her adım bir boşluğa düşmüş; zarlar karanlığın ağzında kaybolmuş. Ölümünden sonra gün yüzüne çıkan *Igitur*, insanı saran bir muamma gibi: "Bu çılgınlık var, bunu ilan etmek benim yükümlülüğüm" dercesine. Sözcükler, bir uğultunun içinde kaybolurken, metin bir labirente dönüşmüş; okuyanı içine çeken, bırakmayan bir girdap.
