Bazen bir bakış, yılların yükünü sırtlanır. Mario Tiago Paixao’nun satırlarında, anılar ve yüzler bulanık bir ışık altında erir; tanıdık gelen ama bir türlü yakalanamayan bir yabancılıkla. Sanki aynı ışık…
Bazen bir bakış, yılların yükünü sırtlanır. Mario Tiago Paixao’nun satırlarında, anılar ve yüzler bulanık bir ışık altında erir; tanıdık gelen ama bir türlü yakalanamayan bir yabancılıkla. Sanki aynı ışık, farklı tenlerde dans ederken, her defasında başka bir hikâye anlatır. Gölgeler uzar, kısalır, kimi zaman sahici bir suçlamaya dönüşür, kimi zaman da sessiz bir itirafın gölgesinde kaybolur. Yetmiş sekiz sayfa boyunca, kaybolan keskinliklerin peşine düşer okur; aynı kör ışığın altında, başka hayatların izini sürer. Her cümle, bir iftira gibi başlar belki, ama sonunda geriye sadece gözlemler kalır: acımasız, yalın ve insana dair.