Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Anayasa Mahkemesi kararları doğrultusunda örgütlenme özgürlüğünün hukuki çerçevesini ele alan bu inceleme, teorik ve uygulama boyutlarıyla derinlemesine bir analiz sunuyor…
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Anayasa Mahkemesi kararları doğrultusunda örgütlenme özgürlüğünün hukuki çerçevesini ele alan bu inceleme, teorik ve uygulama boyutlarıyla derinlemesine bir analiz sunuyor. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin yıllar içinde verdiği kararlar, söz konusu özgürlüğün sınırlarını ve koruma mekanizmalarını belirleyen temel referanslar arasında yer alıyor. Türkiye’de 2012’de bireysel başvuru hakkının kabul edilmesiyle birlikte Anayasa Mahkemesi’nin içtihatlarında da Avrupa standartlarına yapılan atıflar artarken, bu çalışma iki farklı hukuk sisteminin kesişim noktalarını irdeliyor. Özellikle Sözleşme’nin 11. maddesinde düzenlenen sınırlama sebepleri ve bireysel başvurunun getirdiği yeni koruma alanları, örgütlenme özgürlüğünün kapsamını genişleten unsurlar olarak öne çıkıyor. Yazar, Anayasa’da güvence altına alınan bu hakkın mevzuata yansıma biçimlerini değerlendirirken, özgürlük.
