Gülüşlerin döküldüğü her anın ardında, sessizce bekleyen hüznün izleri saklıdır. Çocukluğun o tozlu yollarında savrulan rüzgâr gibi, anılar da bazen anlamını yitirir; bazen de yüreğe dokunan bir sırra dönüşür…
Gülüşlerin döküldüğü her anın ardında, sessizce bekleyen hüznün izleri saklıdır. Çocukluğun o tozlu yollarında savrulan rüzgâr gibi, anılar da bazen anlamını yitirir; bazen de yüreğe dokunan bir sırra dönüşür. Yaşamın kırılgan dengesi, kahkahalarla gözyaşları arasında salınırken, geçmişin gölgesi hiçbir zaman tam olarak silinmez. Acaba hangi sözcükler, hangi anlar, içimizdeki o bilinmeyeni açığa çıkarır? Kim bilir, belki de cevap, rüzgârın uğultusunda değil, suskunluğun derinliklerindedir.