Akşamın alacakaranlığında, usulca sokulan rüzgârla birlikte yüreğine düşen hüzün, dünkü vedanın izlerini tazeliyor. Kapının eşiğinde, sabahın ilk ışıklarına dek oturup beklemekten başka bir şey gelmiyor…
Akşamın alacakaranlığında, usulca sokulan rüzgârla birlikte yüreğine düşen hüzün, dünkü vedanın izlerini tazeliyor. Kapının eşiğinde, sabahın ilk ışıklarına dek oturup beklemekten başka bir şey gelmiyor elinden. Ayrılık acısının gölgesi, sessizce sarmalıyor her yanını; geçmişin izleri, şimdiki zamanın boşluğunda yankılanıp duruyor. Berkan Uzun’un dizeleri, bu bekleyişin ve kırgınlığın içinden süzülerek akıyor; her kelime, içindeki o derin yalnızlığı fısıldıyor adeta. Kısa ama yoğun satırlar, duyguların en saf halini yakalayıp okurun önüne seriyor.