Eski karısıyla düğün anısı zihninde dönüp duruyordu; keten pantolonu, kareli gömleği ve elindeki polis telsiziyle orada öylece dikilmiş, herkesin hafızasına kazınmıştı. O gün eve dönerken, gözlerindeki…
Eski karısıyla düğün anısı zihninde dönüp duruyordu; keten pantolonu, kareli gömleği ve elindeki polis telsiziyle orada öylece dikilmiş, herkesin hafızasına kazınmıştı. O gün eve dönerken, gözlerindeki bakıştan anlamıştı: artık bir eş değil, bir vaka olarak görüyordu onu. "Paranoid" demişti, sesi umudun kırılgan yankısı gibiydi. "Endişelenme," diye eklemişti, "en kolay tedavi edilen tür bu." Oysa onun için bu bir "bilinç bulanıklığı" değil, derin bir bataktı. Ve bataklık ikiye ayrılmadıkça, oradan çıkış yoktu. Tek sorun, tanrılarını çoktan yitirmiş olmasıydı. Artık Musa’nın asasını çalmış, kendi telsizini yaratmıştı; sesler onun kontrolündeydi. Ama bu, gerçeği değiştirmiyor muydu?
