Yüreklerimiz ki artık taşımaktan ve mana yüklemekten yorulduğumuz birer mahzendir. “Ben yüreğini yitirmiş bu zamandan korkuyorum.” Füruğ Ferruhzad Evde kalmış genç kızların, oğlu askerde şafak sayan annelerin…
Yüreklerimiz ki artık taşımaktan ve mana yüklemekten yorulduğumuz birer mahzendir. “Ben yüreğini yitirmiş bu zamandan korkuyorum.” Füruğ Ferruhzad Evde kalmış genç kızların, oğlu askerde şafak sayan annelerin, sevdiğini binbir ümit ile bekleyenlerin, kapısını doğru insana açmak için perde arkalarında gizlenen bakirelerin, Mushaf’ı anlamak ve anlatmak gayreti ile medreselerin karanlık odalarına çekilip ezberledikleri her ayeti daha ilk günmüş gibi okuyan genç kızların, bodrum katlarının rutubetli, sigara kokusu sinmiş duvarlarının arasında tekstil işçiliği, nakkaşlık yapan, meslek öğrenebilmek için direnen gençlerin taşıdığı yüreklerdir yüreklerimiz. Yüreklerimiz ki artık taşımaktan ve mana yüklemekten yorulduğumuz, ağır işçilik ile bedeller ödediğimiz birer mahzendir. Gördüklerimizin ürperti ve şaşkınlığı ile ayak uydurmaya çalışırken çağın gürültüsüne, üzerimizden bir türlü atamadığımız acemilik dolanıp duruyor ayakuçlarımıza. İçimizde bir intihar korkusu… İçimde bir intihar korkusu…
