Sonbaharın ilk esintileriyle birlikte Eylül, Azem Emre Saltık’ın satırlarında yeniden doğuyor. Yaprakların sarıya durduğu, gökyüzünün griye çaldığı günlerde, şiirin o ince sınırında gezinen bir anlatı bu…
Sonbaharın ilk esintileriyle birlikte Eylül, Azem Emre Saltık’ın satırlarında yeniden doğuyor. Yaprakların sarıya durduğu, gökyüzünün griye çaldığı günlerde, şiirin o ince sınırında gezinen bir anlatı bu. Kelimeler, tıpkı rüzgârda savrulan yapraklar gibi, hafif ama derin izler bırakarak akıyor sayfalarda. Saltık, sıradan bir mevsim değişimini değil, iç dünyanın sessiz fırtınalarını anlatıyor. Eylül kuşlarının kanat çırpışları, bir şiirin satır aralarına gizlenmiş hüzünle buluşuyor. Her cümle, okuyucuyu kendi yalnızlığına ya da umuduna bir adım daha yaklaştırıyor. Kısa ama yoğun bir yolculuk sunan bu kitap, sonbaharın soğuğunda içimizi ısıtan bir ateş gibi. Düşüncelerin ve duyguların incecik bir iplikle örüldüğü bu metin, sessizliğin bile bir anlam taşıdığı anlara dokunuyor. Azem Emre Saltık, kelimeleri ustaca dans ettirerek, okuyucuyu kendi içine doğru bir keşfe çıkarıyor.
