Soğuk bir kış gecesinin içinde kaybolmuş gibiyiz; ay ışığı bile yüreğimize sızmıyor artık. Yalanların karanlık mahzeninde başımız eğik, kirli bir pasın içinde debelenip duruyoruz. Zaman eriyip gitti, geriye…
Soğuk bir kış gecesinin içinde kaybolmuş gibiyiz; ay ışığı bile yüreğimize sızmıyor artık. Yalanların karanlık mahzeninde başımız eğik, kirli bir pasın içinde debelenip duruyoruz. Zaman eriyip gitti, geriye sadece donuk bir sessizlik kaldı. Aydınlığın fitilini yakmak belki de tek kurtuluşumuz, ama hava nem kokuyor; umut bile ağırlaşıp toprağa çöküyor. Bu dizeler, yüreğin en derin çatlaklarında gezinen bir hüznü anlatıyor; geçmişin izlerini, kaybolan anların acısını ve karanlıkta sönmek üzere olan bir ışığın son titreyişini. Kırık bir aynadan yansıyan hayatların, unutulmuş sözlerin ve sessiz çığlıkların peşine düşüyor.
