Varoluşun sonsuz akışında, nerede durduğumuzu, hangi noktada kendimizi bulduğumuzu sorgulayan bir yolculuğa çıkıyor bu roman. Sürekli akan zamanın ve değişen gerçekliğin içinde, insanın kendi yerini, anlamını…
Varoluşun sonsuz akışında, nerede durduğumuzu, hangi noktada kendimizi bulduğumuzu sorgulayan bir yolculuğa çıkıyor bu roman. Sürekli akan zamanın ve değişen gerçekliğin içinde, insanın kendi yerini, anlamını aradığı bir berzah bu. Konuşulmayan dillerin, sessizliğin hüküm sürdüğü bir mekânda, adını bile bilmediğimiz bir çağrı yükseliyor: komşuya, muhabbete, söze. İki suskunluk arasında sıkışmış gibi hissediyoruz kendimizi; bir yanı gurbet, bir yanı hasret. "Hû Konşu", bu suskunluğu bozma, yakın olana seslenme, varlıkla dertleşme arzusunun ifadesi. İrfanın derin izlerini taşıyan bu söz, sadece bir çağrı değil, aynı zamanda bir buluşma, bir paylaşma, bir anlama çabası. Kendi hakikatini arayan herkesin, bu sessiz fısıltıda kendinden bir parça bulacağı bir eser.
