Bad-ı saba rüzgârlarına yâren olmuş, “saba” makamında okunan sabah ezanının “Essalâtü hayrun minennevm” nidası karışmıştı sonbahar gününe. Hoş bir seher vaktiyle selam vermek üzereydik. Bu vakte kadar çok kez…
Bad-ı saba rüzgârlarına yâren olmuş, “saba” makamında okunan sabah ezanının “Essalâtü hayrun minennevm” nidası karışmıştı sonbahar gününe. Hoş bir seher vaktiyle selam vermek üzereydik. Bu vakte kadar çok kez -heyecandan olsa gerek- uyanıp uyanıp tekrar dalmıştım uykuya, daha doğrusu rüyalar âlemine… Kendimi bildim bileli bu âlemdeki hâlleri, orada bulunmayı, sırlar peşinde koşmayı alışkanlık hâline getirmiştim. Bu hâl bir öteye bir beriye devam ederken nicedir ailecek hazırlıklarını yaptığımız yolculuğa başlamaya çok az kalmıştı. Böyle düşüncelerle, hayallerimle rüyalarım arasında gelgitler hâlinde tümüyle uyanmaya gayret ederken birden aklıma Müddessir Sûresi’nin ilk ayetleri geliverdi: (“Mealen: 1. Ey örtünüp bürünen! 2. Kalk da uyar. 3. Rabbini yücelt.”)