Galip, gece yarısı kahvelerinde ayılan, sabahın ilk ışıklarıyla hesaplaşan o gençlerden biri. Annesinin ölümünü, karanlıkta uyuyamadığı geceleri, ilk aşkını ya da babasının gerçek yüzünü anlatmaktan çekiniyor…
Galip, gece yarısı kahvelerinde ayılan, sabahın ilk ışıklarıyla hesaplaşan o gençlerden biri. Annesinin ölümünü, karanlıkta uyuyamadığı geceleri, ilk aşkını ya da babasının gerçek yüzünü anlatmaktan çekiniyor; çünkü kimse onu yanlış anlamasın istiyor. "Söyleme, beni zayıf sansınlar," diye geçiyor içinden. Arabasıyla yaptığı minik kazalar, yutkunarak dinlediği şarkılar, hayata tutunmaya çalışanların hikâyeleri... Bu sayfalarda, henüz ölmemiş ama ölümle burun buruna gelmişlerin dünyası var. Yenilgiler kutlanıyor, hayatlar kerpiçten gökdelenler gibi çürük ama ayakta. "Yanlış bir parantezde yaşıyoruz," diyor biri, "bari yüz yüze bakalım." Sokakların diliyle, yeraltının dumanıyla yazılmış bu hikâyeler, kaybolmuş ama pes etmemiş ruhların fısıltısı gibi.