Günler, bir silahın soğuk namlusunu göğsüne dayamış gibi geçiyor. Her sabah aynı hayal: parmak tetikte, yürek atışta. Gerçek olmayan bir silah, gerçek olmayan bir ölüm, ama her defasında içini kemiren bir…
Günler, bir silahın soğuk namlusunu göğsüne dayamış gibi geçiyor. Her sabah aynı hayal: parmak tetikte, yürek atışta. Gerçek olmayan bir silah, gerçek olmayan bir ölüm, ama her defasında içini kemiren bir gerçeklik. Kıvanç Kılavuz’un satırlarında, bu sonsuz döngü bir dansa dönüşüyor; rüyalarla uyanıklık arasında savrulan bir ruhun, hiçliğin kıyısında attığı adımlar. Her gün yeniden başlayan, her gün aynı sona varan bir yolculuk. Sözcükler, bu kırılgan dengeyi ustaca kucaklıyor; okuru, kendi içindeki o karanlık boşluğa doğru çekiyor.
