Bir fincan çayın içindeki şeker nasıl eriyip kaybolursa, ben de öylece yokluğa karıştım. Dönüp arkama baktığımda kimsecikler yoktu; fark ettim ki yıllardır tek başıma, kendi gölgemle yarış halindeydim. Abbas…
Bir fincan çayın içindeki şeker nasıl eriyip kaybolursa, ben de öylece yokluğa karıştım. Dönüp arkama baktığımda kimsecikler yoktu; fark ettim ki yıllardır tek başıma, kendi gölgemle yarış halindeydim. Abbas Bilgili’nin *Hiç Yoktan İyi*’si, bu yalnızlığın ve varoluşun sessiz çığlıklarını kâğıda döken, incelikli bir yolculuk. Kısacık sayfalarında bile insanın içindeki boşluğu, anlamsızlığı ve bir o kadar da anlamı hissettiren bir eser. Sözcükler, tıpkı damla damla akan su gibi akıyor; her biri kendi başına bir dünya barındırıyor. Yazar, kelimelerle dans ederken okuru da bu dansa davet ediyor. Ne çok şey söylüyor, ne de az; tam olması gerektiği kadar. Kimi zaman bir iç çekiş, kimi zaman bir kahkaha, kimi zamansa derin bir suskunluk bırakıyor ardında. *Hiç Yoktan İyi*, yaşamın sıradanlığında gizlenen derinlikleri arayanlar için bir ayna.
